ठाणे

विविध घटकांसाठी शेतकऱ्यांकडून अर्ज मागविण्यास सुरुवात ठाणे, दि.15 जुन 2026 :- ठाणे जिल्ह्यातील शेतकरी बांधवांसाठी आर्थिक प्रगतीची आणि...

ठाण्यात मनपा शाळांचा प्रवेशोत्सव उत्साहात साजरा ठाणे दि.15 जुन 2026 :-“नवीन वर्गात आल्यावर मनात शिक्षणाची किंवा वातावरणाची...

ठाणे, दि. १४ जुन २०२५ : पीपल्स एज्युकेशन सोसायटी संचलित न्यू इंग्लिश स्कूल अँड ज्युनिअर कॉलेज, राम...

ठाणे, दि. १२ जून २०२६ : केंद्र शासनाच्या दिनांक 16 जून 2025 रोजीच्या अधिसूचनेनुसार देशभरात ‘जनगणना २०२७’ चे...

ठाणे, दि.११ जुन २०२६ : ठाणे महानगरपालिकेच्या सर्व प्राथमिक व माध्यमिक शाळांमध्ये सोमवार, दिनांक 15 जून रोजी...

संस्थापक, वेसॅकइंडिया (VesacIndia) आणि संकल्पक, प्रोजेक्ट आशायें (Project Aashayein) वेसॅकइंडिया’चा संस्थापक आणि ‘प्रोजेक्ट आशायें’चा रचनाकार म्हणून काम करताना, माझ्या आयुष्याचं ध्येय एकाच गोष्टीभोवती फिरत राहिलं आहे—ते म्हणजे निसर्गाशी असलेलं आपलं नातं पुन्हा कसं सुदृढ करता येईल. आपल्या रोजच्या वर्तनातील छोट्या-छोट्या चुकांचा सखोल अभ्यास केल्यानंतर मला एका गोष्टीची जाणीव झाली, की पर्यावरण रक्षणाचे मोठे बदल कोणत्याही औद्योगिक कारखान्यांतून घडत नाहीत; ते आपल्या घरात, भारतीय कुटुंबव्यवस्थेच्या भावनिक मूल्यांमधून शांतपणे आकाराला येत असतात. एका प्लॅस्टिकच्या बाटलीचा कचरा आपल्या पृथ्वीवर किती प्रचंड भार टाकतो, हे जर आपल्याला खऱ्या अर्थाने समजून घ्यायचं असेल, तर आपल्या संस्कृतीचा गाभा असलेल्या एका दृश्याकडे आपण वळायला हवं—ते म्हणजे आपल्या घरात माऊलीने अपार कष्टाने आणि प्रेमाने रांधलेलं अन्न! चुलीची ती मूक आसवे आणि अपार कष्ट घरची इतर मंडळी जागी होण्याच्या खूप आधी, जेव्हा संपूर्ण घर शांत आणि गारठलेलं असतं, तेव्हा आपली आई किंवा आजी स्वयंपाकघरात हजर असते. पायांचे सांधे दुखत असतानाही त्या थंड फरशीवर बसून भाज्या चिरणे, चपातीसाठी कणीक मळणे आणि जड पाटा-वरवंट्यावरून सुगंधी मसाले हाताने वाटणे यात तिचे तास सरतात. तिच्या हातांवर गरम तेलाच्या जुन्या जखमांचे वण असतात; तव्याच्या अंगातून निघणाऱ्या धगीने तिचा चेहरा लालबुंद होतो आणि सरपणाच्या धुराने किंवा गॅसच्या उग्र वासाने तिच्या डोळ्यांतून पाण्याचे पाट वाहत असतात. पण तिच्या तोंडून कधीही तक्रारीचा अवाक्षर निघत नाही. ती तिची संपूर्ण जीवनऊर्जा, तिचा घाम, पूर्वजांकडून मिळालेली सुगरणविद्या आणि कुटुंबाच्या कष्टाच्या पैशातून आणलेला महिन्याचा किराणा… हे सगळं त्या एका जेवणात ओतत असते. भारतीय संस्कृतीत अन्न हे केवळ पोट भरण्याचं साधन नाही; ते ‘प्रसाद’ आहे—ते त्या माऊलीच्या जिवाचा तुकडा आहे, तिच्या मायेचं आणि त्यागाचं मूर्तिमंत रूप आहे. तिचं हे सगळं भावनिक आणि शारीरिक कृत्य त्या ताटात वाढलेल्या अन्नामध्ये कायमचं ‘गुंफलं’ (Embedded) जातं. आता कल्पना करा, की घराpathच्या मंडळींनी जेवायला बसून त्या गरम चपातीचे केवळ दोन घास खाल्ले आणि उरलेली सगळी सुग्रास मेजवानी अत्यंत सहजपणे कचऱ्याच्या डब्यात खरकटी म्हणून ओतून दिली… त्या वेळी बेसिनपाशी उभ्या असलेल्या आईच्या डोळ्यांत पाहिलंत, तर तिथे तुम्हाला एक मूक, काळीज पिळवटून टाकणारी वेदना दिसेल. तिच्या मायेचा, कष्टाचा आणि श्रमाचा तो एक मूक अपमान असतो. पण खरी शोकांतिका तर हा कचऱ्याचा डबा बंद झाल्यावर सुरू होते. ते मूळ अन्न फेकून दिल्यामुळे स्वयंपाकघर आवरता येत नाही आणि त्या माऊलीला विसावा घेता येत नाही. तिला तिच्या थकलेल्या, दुखणाऱ्या शरीराला पुन्हा ओढत चुलपाशी न्यावं लागतं, गॅस शेगडी पुन्हा पेटवावी लागते, आणखी महागडा एलपीजी गॅस जाळावा लागतो आणि केवळ कुटुंबाला उपाशी झोपवावं लागू नये म्हणून त्या कोंदट खोलीत पुन्हा तोच जीवघेणा धूर सहन करत नव्याने स्वयंपाक करावा लागतो. धुराची ती दुसरी फेरी संपूर्णपणे ‘टाळता येण्याजोगी’ (Avoidable) होती. जर कुटुंबाने आधी वाढलेल्या अन्नाचा आदर केला असता, ते संपवलं असतं, तर ते स्वयंपाकघर स्वच्छ, थंड आणि शांत राहिलं असतं. जेव्हा मी घरातल्या या संवेदनशील परिस्थितीचा सखोल विचार केला, तेव्हा एक उद्विग्न करणारं सत्य समोर आलं: हाच तो रोजचा भावनिक आणि व्यावहारिक अन्याय आहे, जो आपण दररोज आपली ‘धरती माता’ असलेल्या निसर्गावर करत आहोत! विश्वाचे स्वयंपाकघर: प्लॅस्टिकमधील ‘अदृश्य ऊर्जा’ आजच्या आधुनिक चंगळवादी संस्कृतीत आपण वापरत असलेल्या वस्तूंच्या बाबतीत कमालीचे आंधळे आणि भावनाशून्य झालो आहोत. जेव्हा मी हातामध्ये एक साधी, रिकामी प्लॅस्टिकची पाण्याची बाटली धरतो, तेव्हा ती अगदी हलकी, निर्जीव आणि कवडीमोलाची वाटते—एक निरुपयोगी कचरा, ज्याला चुरा करून फेकून देताना आपण दुसरा विचारही करत नाही. पण जेव्हा मी स्वयंपाकघरातील त्या मेजवानीचा न्याय या बाटलीला लावतो, तेव्हा त्यामागील अदृश्य सत्य समोर येतं आणि ते थक्क करणारं आहे. माझ्या हातात आता केवळ कचरा नाही; तर धरती मातेने आपल्या गर्भात लाखो वर्षे शिजवून, साठवून आणि जोपासून तयार केलेलं खनिज तेल (Crude Oil) मी हाताळत असतो. त्या मौल्यवान तेलाचे रूपांतर आपण १० मिनिटांत पाणी पिऊन फेकून देतो त्या एका बाटलीत करण्यासाठी, एका कारखान्याला प्रचंड प्रमाणात ‘अदृश्य’ वीज खर्च करावी लागते—एखादा लॅपटॉप सलग २७३ तास चालवण्यासाठी जेवढी वीज लागते, तेवढी ऊर्जा त्या एका बाटलीमध्ये सामावलेली असते. हाच त्या बाटलीचा ‘अंतर्भूत ऊर्जेचा’...

शासकीय कार्यालय म्हटलं की,  डोळ्यांसमोर येतात त्या फाईलींचे ढीग, टेबल-खुर्च्या, साहेबांची केबिन आणि दारात उभी असलेली सामान्य...

ठाणे,दि.10 जुन 2026 : महाराट्र शासन गृह विभाग शासन निर्णय दि. 24 जुलै 2024 रोजीच्या शासन निर्णयान्वये...

बंदिस्त टेरेस आणि अपुऱ्या सुरक्षा व्यवस्थेमुळे दुर्घटनांचा वाढता धोका; दोषींवर कारवाईची मागणी ठाणे, दि. 10 जुन २०२६-...

छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या विचारांचा आदर्श घेऊन लोकाभिमुख प्रशासन उभारूया – मुख्य कार्यकारी अधिकारी रणजित यादव ठाणे, दि....